ਪਉੜੀ ॥
पउड़ी ॥
pauRee ||
Pauree:
ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤ ਸਰਧਾ ਪੂਰੀਐ ॥
सतिगुरु होइ दइआलु त सरधा पूरीऐ ॥
satigur hoi dhiaal ta saradhaa pooreeaai ||
जिस मनुष्य के ऊपर सत्गुरू कृपा करे (उसके अंदर परमात्मा पर) पक्का भरोसा बंध जाता है~
ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਨ ਕਬਹੂੰ ਝੂਰੀਐ ॥
सतिगुरु होइ दइआलु न कबहूँ झूरीऐ ॥
satigur hoi dhiaal na kabahoo(n) jhooreeaai ||
वह (किसी दुख-कलेश के आने पे) कभी गिला शिकवा नहीं करता
ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤਾ ਦੁਖੁ ਨ ਜਾਣੀਐ ॥
सतिगुरु होइ दइआलु ता दुखु न जाणीऐ ॥
satigur hoi dhiaal taa dhukh na jaaneeaai ||
(क्योंकि) वह (किसी आए दुख को) दुख नहीं समझता~
ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤਾ ਹਰਿ ਰੰਗੁ ਮਾਣੀਐ ॥
सतिगुरु होइ दइआलु ता हरि रंगु माणीऐ ॥
satigur hoi dhiaal taa har ra(n)g maaneeaai ||
सदा प्रभू के मेल का आनंद लेता है।
ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤਾ ਜਮ ਕਾ ਡਰੁ ਕੇਹਾ ॥
सतिगुरु होइ दइआलु ता जम का डरु केहा ॥
satigur hoi dhiaal taa jam kaa ddar kehaa ||
(दुख कलेश तो कहीं रहा) उसे यम का डर भी नहीं रहता
ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤਾ ਸਦ ਹੀ ਸੁਖੁ ਦੇਹਾ ॥
सतिगुरु होइ दइआलु ता सद ही सुखु देहा ॥
satigur hoi dhiaal taa sadh hee sukh dhehaa ||
(इस तरह) उसके शरीर को सदा सुख रहता है।
ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤਾ ਨਵ ਨਿਧਿ ਪਾਈਐ ॥
सतिगुरु होइ दइआलु ता नव निधि पाईऐ ॥
satigur hoi dhiaal taa nav nidh paieeaai ||
जिस पे गुरू दयावान हो जाए उसे (मानो) जगत में नौ खजाने मिल गए हैं।
ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤ ਸਚਿ ਸਮਾਈਐ ॥੨੫॥
सतिगुरु होइ दइआलु त सचि समाईऐ ॥२५॥
satigur hoi dhiaal ta sach samaieeaai ||25||
(क्योंकि) वह तो (खजानों के मालिक) सच्चे प्रभू में जुड़ा रहता है। 25।