ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ ੫ ॥
धनासरी महला ५ ॥
dhanaasaree mahalaa panjavaa ||
ਜਿਸ ਕਉ ਬਿਸਰੈ ਪ੍ਰਾਨਪਤਿ ਦਾਤਾ ਸੋਈ ਗਨਹੁ ਅਭਾਗਾ ॥
जिस कउ बिसरै प्रानपति दाता सोई गनहु अभागा ॥
jis kau bisarai praanapat dhaataa soiee ganahu abhaagaa ||
हे भाई ! उस मनुष्य को बद्-किस्मत समझो।जिसको जिंद का मालिक प्रभू बिसर जाता है।
ਚਰਨ ਕਮਲ ਜਾ ਕਾ ਮਨੁ ਰਾਗਿਓ ਅਮਿਅ ਸਰੋਵਰ ਪਾਗਾ ॥੧॥
चरन कमल जा का मनु रागिओ अमिअ सरोवर पागा ॥१॥
charan kamal jaa kaa man raagio amia sarovar paagaa ||1||
जिस मनुष्य का मन परमात्मा के कोमल चरनों का प्रेमी हो जाता है।वह मनुष्य आत्मिक जीवन देने वाले नाम-जल का सरोवर ढूँढ लेता है। 1।
ਤੇਰਾ ਜਨੁ ਰਾਮ ਨਾਮ ਰੰਗਿ ਜਾਗਾ ॥
तेरा जनु राम नाम रंगि जागा ॥
teraa jan raam naam ra(n)g jaagaa ||
हे प्रभू ! तेरा सेवक तेरे नाम रंग में टिक के (माया के मोह से सदा) सचेत रहता है।
ਆਲਸੁ ਛੀਜਿ ਗਇਆ ਸਭੁ ਤਨ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਿਉ ਮਨੁ ਲਾਗਾ ॥ ਰਹਾਉ ॥
आलसु छीजि गइआ सभु तन ते प्रीतम सिउ मनु लागा ॥ रहाउ ॥
aalas chheej giaa sabh tan te preetam siau man laagaa || rahaau ||
उसके शरीर में से सारा आलस समाप्त हो जाता है।उसका मन।(हे भाई !) प्रीतम प्रभू से जुड़ा रहता है।रहाउ।
ਜਹ ਜਹ ਪੇਖਉ ਤਹ ਨਾਰਾਇਣ ਸਗਲ ਘਟਾ ਮਹਿ ਤਾਗਾ ॥
जह जह पेखउ तह नाराइण सगल घटा महि तागा ॥
jeh jeh pekhau teh naarain sagal ghaTaa meh taagaa ||
हे भाई ! (उसके सिमरन की बरकति से) मैं (भी) जिधर-जिधर देखता हूँ।वहाँ वहाँ परमात्मा ही सारे शरीरों में मौजूद दिखता है जैसे धागा (सारे मणकों में परोया होता है)।
ਨਾਮ ਉਦਕੁ ਪੀਵਤ ਜਨ ਨਾਨਕ ਤਿਆਗੇ ਸਭਿ ਅਨੁਰਾਗਾ ॥੨॥੧੬॥੪੭॥
नाम उदकु पीवत जन नानक तिआगे सभि अनुरागा ॥२॥१६॥४७॥
naam udhak peevat jan naanak tiaage sabh anuraagaa ||2||16||47||
हे नानक ! प्रभू के दास उस का नाम-जल पीते ही और सारे मोह-प्यार छोड़ देते हैं। 2। 19। 47।