ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ ੫ ॥
धनासरी महला ५ ॥
dhanaasaree mahalaa panjavaa ||
ਜਤਨ ਕਰੈ ਮਾਨੁਖ ਡਹਕਾਵੈ ਓਹੁ ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਜਾਨੈ ॥
जतन करै मानुख डहकावै ओहु अंतरजामी जानै ॥
jatan karai maanukh ddahakaavai oh a(n)tarajaamee jaanai ||
हे भाई ! (लालची मनुष्य) अनेकों यतन करता है।लोगों को धोखा देता है।पर सबके दिल की जानने वाला वह परमात्मा (सब कुछ) जानता है
ਪਾਪ ਕਰੇ ਕਰਿ ਮੂਕਰਿ ਪਾਵੈ ਭੇਖ ਕਰੈ ਨਿਰਬਾਨੈ ॥੧॥
पाप करे करि मूकरि पावै भेख करै निरबानै ॥१॥
paap kare kar mookar paavai bhekh karai nirabaanai ||1||
विरक्तों वाले धार्मिक पहरावे पहने रखता है।पाप करके (फिर उन पापों से) मुकर भी जाता है। । 1।
ਜਾਨਤ ਦੂਰਿ ਤੁਮਹਿ ਪ੍ਰਭ ਨੇਰਿ ॥
जानत दूरि तुमहि प्रभ नेरि ॥
jaanat dhoor tumeh prabh ner ||
हे प्रभू ! तू (सब जीवों के) नजदीक बसता है।पर (लालची पाखण्डी मनुष्य) तुझे दूर (बसता) समझता है।
ਉਤ ਤਾਕੈ ਉਤ ਤੇ ਉਤ ਪੇਖੈ ਆਵੈ ਲੋਭੀ ਫੇਰਿ ॥ ਰਹਾਉ ॥
उत ताकै उत ते उत पेखै आवै लोभी फेरि ॥ रहाउ ॥
aut taakai ut te ut pekhai aavai lobhee fer || rahaau ||
लालची मनुष्य (लालच के) चक्कर में फसा रहता है।(माया की खातिर) उधर देखता है।उधर से और उधर ताकता है (उसका मन टिकता नहीं)।रहाउ।
ਜਬ ਲਗੁ ਤੁਟੈ ਨਾਹੀ ਮਨ ਭਰਮਾ ਤਬ ਲਗੁ ਮੁਕਤੁ ਨ ਕੋਈ ॥
जब लगु तुटै नाही मन भरमा तब लगु मुकतु न कोई ॥
jab lag tuTai naahee man bharamaa tab lag mukat na koiee ||
हे भाई ! जब तक मनुष्य के मन की (माया वाली) भटकना दूर नहीं होती।इस (लालच के पँजे से) आजाद नहीं हो सकता।
ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਦਇਆਲ ਸੁਆਮੀ ਸੰਤੁ ਭਗਤੁ ਜਨੁ ਸੋਈ ॥੨॥੫॥੩੬॥
कहु नानक दइआल सुआमी संतु भगतु जनु सोई ॥२॥५॥३६॥
kahu naanak dhiaal suaamee sa(n)t bhagat jan soiee ||2||5||36||
हे नानक ! कह– (पहरावों से भगत नहीं बन जाते) जिस मनुष्य पर मालिक-प्रभू खुद दयावान होता है (और।उसको नाम की दाति देता है) वही मनुष्य संत है भगत है। 2। 5। 36।