ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫ ਘਰੁ ੧ ਤਿਤੁਕੇ
सोरठि महला ५ घरु १ तितुके
soraTh mahalaa panjavaa ghar pehilaa tituke
ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ੴ सतिगुर प्रसादि ॥
ikOankaar satigur prasaadh ||
ਕਿਸ ਹਉ ਜਾਚੀ ਕਿਸ ਆਰਾਧੀ ਜਾ ਸਭੁ ਕੋ ਕੀਤਾ ਹੋਸੀ ॥
किस हउ जाची किस आराधी जा सभु को कीता होसी ॥
kis hau jaachee kis aaraadhee jaa sabh ko keetaa hosee ||
ਜੋ ਜੋ ਦੀਸੈ ਵਡਾ ਵਡੇਰਾ ਸੋ ਸੋ ਖਾਕੂ ਰਲਸੀ ॥
जो जो दीसै वडा वडेरा सो सो खाकू रलसी ॥
jo jo dheesai vaddaa vadderaa so so khaakoo ralasee ||
जो भी कोई बड़ा अथवा धनाढ मनुष्य दिखाई देता है।हरेक ने (मर के) मिट्टी में मिल जाना है (एक परमात्मा ही सदा कायम रहने वाला दाता है)।
ਨਿਰਭਉ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਭਵ ਖੰਡਨੁ ਸਭਿ ਸੁਖ ਨਵ ਨਿਧਿ ਦੇਸੀ ॥੧॥
निरभउ निरंकारु भव खंडनु सभि सुख नव निधि देसी ॥१॥
nirabhau nira(n)kaar bhav kha(n)ddan sabh sukh nav nidh dhesee ||1||
हे भाई ! सारे सुख और जगत के सारे नौ खजाने वह निरंकार ही देने वाला है जिसको किसी का डर नहीं।और।जो सब जीवों का जनम-मरण व नाश करने वाला है। 1।
ਹਰਿ ਜੀਉ ਤੇਰੀ ਦਾਤੀ ਰਾਜਾ ॥
हरि जीउ तेरी दाती राजा ॥
har jeeau teree dhaatee raajaa ||
हे प्रभू जी ! मैं तेरी (दी हुई) दातों से (ही) तृप्त हो सकता हूँ।
ਮਾਣਸੁ ਬਪੁੜਾ ਕਿਆ ਸਾਲਾਹੀ ਕਿਆ ਤਿਸ ਕਾ ਮੁਹਤਾਜਾ ॥ ਰਹਾਉ ॥
माणसु बपुड़ा किआ सालाही किआ तिस का मुहताजा ॥ रहाउ ॥
maanas bapuRaa kiaa saalaahee kiaa tis kaa muhataajaa || rahaau ||
मैं किसी विचारे मनुष्य की उपमा क्यों करता फिरूँ।
ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਧਿਆਇਆ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਤਿਸ ਕਾ ਤਿਸ ਕੀ ਭੂਖ ਗਵਾਈ ॥
जिनि हरि धिआइआ सभु किछु तिस का तिस की भूख गवाई ॥
jin har dhiaaiaa sabh kichh tis kaa tis kee bhookh gavaiee ||
हे भाई ! जिस मनुष्य ने परमात्मा की भक्ति शुरू कर दी।जगत की हरेक चीज ही उसकी बन जाती है।परमात्मा उसके अंदर से (माया की) भूख दूर कर देता है।
ਐਸਾ ਧਨੁ ਦੀਆ ਸੁਖਦਾਤੈ ਨਿਖੁਟਿ ਨ ਕਬ ਹੀ ਜਾਈ ॥
ऐसा धनु दीआ सुखदातै निखुटि न कब ही जाई ॥
aaisaa dhan dheeaa sukhadhaatai nikhuT na kab hee jaiee ||
सुखदाते प्रभू ने उसको ऐसा (नाम-) धन दे दिया है जो (उसके पास से) कभी खत्म नहीं होता।
ਅਨਦੁ ਭਇਆ ਸੁਖ ਸਹਜਿ ਸਮਾਣੇ ਸਤਿਗੁਰਿ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਈ ॥੨॥
अनदु भइआ सुख सहजि समाणे सतिगुरि मेलि मिलाई ॥२॥
anadh bhiaa sukh sahaj samaane satigur mel milaiee ||2||
गुरू ने उस परमात्मा के चरणों में (जब) मिला दिया।तो आत्मिक अडोलता के कारण उसके अंदर आनंद के सारे सुख आ बसते हैं। 2।
ਮਨ ਨਾਮੁ ਜਪਿ ਨਾਮੁ ਆਰਾਧਿ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਵਖਾਣੀ ॥
मन नामु जपि नामु आराधि अनदिनु नामु वखाणी ॥
man naam jap naam aaraadh anadhin naam vakhaanee ||
हे (मेरे) मन ! हर समय परमात्मा का नाम जपा कर।सिमरा कर।उचारा कर।
ਉਪਦੇਸੁ ਸੁਣਿ ਸਾਧ ਸੰਤਨ ਕਾ ਸਭ ਚੂਕੀ ਕਾਣਿ ਜਮਾਣੀ ॥
उपदेसु सुणि साध संतन का सभ चूकी काणि जमाणी ॥
aupadhes sun saadh sa(n)tan kaa sabh chookee kaan jamaanee ||
संत जनों का उपदेश सुन के जमों की भी सारी मुथाजी (गुलामी) खत्म हो जाती है।
ਜਿਨ ਕਉ ਕ੍ਰਿਪਾਲੁ ਹੋਆ ਪ੍ਰਭੁ ਮੇਰਾ ਸੇ ਲਾਗੇ ਗੁਰ ਕੀ ਬਾਣੀ ॥੩॥
जिन कउ कृपालु होआ प्रभु मेरा से लागे गुर की बाणी ॥३॥
jin kau kirapaal hoaa prabh meraa se laage gur kee baanee ||3||
(पर। हे मन !) सतिगुरू की बाणी में वही मनुष्य सुरति जोड़ते हैं।जिन पर प्यारा प्रभू आप दयावान होता है। 3।
ਕੀਮਤਿ ਕਉਣੁ ਕਰੈ ਪ੍ਰਭ ਤੇਰੀ ਤੂ ਸਰਬ ਜੀਆ ਦਇਆਲਾ ॥
कीमति कउणु करै प्रभ तेरी तू सरब जीआ दइआला ॥
keemat kaun karai prabh teree too sarab jeeaa dhiaalaa ||
हे प्रभू ! तेरी (मेहर की) कीमत कौन पा सकता है।तू सारे ही जीवों पर मेहर करने वाला है।
ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਕੀਤਾ ਤੇਰਾ ਵਰਤੈ ਕਿਆ ਹਮ ਬਾਲ ਗੁਪਾਲਾ ॥
सभु किछु कीता तेरा वरतै किआ हम बाल गुपाला ॥
sabh kichh keetaa teraa varatai kiaa ham baal gupaalaa ||
हे गोपाल प्रभू ! हम जीवों की क्या बिसात है।जगत में हरेक काम तेरा ही किया हुआ होता है।
ਰਾਖਿ ਲੇਹੁ ਨਾਨਕੁ ਜਨੁ ਤੁਮਰਾ ਜਿਉ ਪਿਤਾ ਪੂਤ ਕਿਰਪਾਲਾ ॥੪॥੧॥
राखि लेहु नानकु जनु तुमरा जिउ पिता पूत किरपाला ॥४॥१॥
raakh leh naanak jan tumaraa jiau pitaa poot kirapaalaa ||4||1||
हे प्रभू ! नानक तेरा दास है।(इस दास की) रक्षा उसी तरह करता रह।जैसे पिता अपने पुत्रों पर कृपालु हो के करता है। 4। 1।