ਸੋਰਠਿ ਮਹਲਾ ੫ ॥
सोरठि महला ५ ॥
soraTh mahalaa panjavaa ||
ਸਤਿਗੁਰ ਪੂਰੇ ਭਾਣਾ ॥
सतिगुर पूरे भाणा ॥
satigur poore bhaanaa ||
हे भाई !) जब गुरू को अच्छा लगता है (जब गुरू प्रसन्न होता है)
ਤਾ ਜਪਿਆ ਨਾਮੁ ਰਮਾਣਾ ॥
ता जपिआ नामु रमाणा ॥
taa japiaa naam ramaanaa ||
तब ही परमात्मा का नाम जपा जा सकता है।
ਗੋਬਿੰਦ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰੀ ॥
गोबिंद किरपा धारी ॥
gobi(n)dh kirapaa dhaaree ||
परमात्मा ने मेहर की (गुरू मिलाया ! गुरू की कृपा से हमने नाम जपा।
ਪ੍ਰਭਿ ਰਾਖੀ ਪੈਜ ਹਮਾਰੀ ॥੧॥
प्रभि राखी पैज हमारी ॥१॥
prabh raakhee paij hamaaree ||1||
तो) परमात्मा ने हमारी लाज रख ली (विष ठॅग बूटी से बचा लिया)। 1।
ਹਰਿ ਕੇ ਚਰਨ ਸਦਾ ਸੁਖਦਾਈ ॥
हरि के चरन सदा सुखदाई ॥
har ke charan sadhaa sukhadhaiee ||
हे भाई ! परमात्मा के चरण सदा सुख देने वाले हैं।
ਜੋ ਇਛਹਿ ਸੋਈ ਫਲੁ ਪਾਵਹਿ ਬਿਰਥੀ ਆਸ ਨ ਜਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
जो इछहि सोई फलु पावहि बिरथी आस न जाई ॥१॥ रहाउ ॥
jo ichheh soiee fal paaveh birathee aas na jaiee ||1|| rahaau ||
(जो मनुष्य हरी के चरणों का आसरा लेते हैं।वह) जो कुछ (परमात्मा से) मांगते हैं वही फल प्राप्त कर लेते हैं।(परमात्मा की सहायत पर रखी हुई कोई भी) आस ख़ाली नहीं जाती। 1।रहाउ।
ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਜਿਸੁ ਪ੍ਰਾਨਪਤਿ ਦਾਤਾ ਸੋਈ ਸੰਤੁ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ॥
कृपा करे जिसु प्रानपति दाता सोई संतु गुण गावै ॥
kirapaa kare jis praanapat dhaataa soiee sa(n)t gun gaavai ||
(पर। हे भाई ! जीवन का मालिक दातार प्रभू जिस मनुष्य पर मेहर करता है वह संत (स्वभाव बन जाता है।और) परमात्मा की सिफत सालाह के गीत गाता है।
ਪ੍ਰੇਮ ਭਗਤਿ ਤਾ ਕਾ ਮਨੁ ਲੀਣਾ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਮਨਿ ਭਾਵੈ ॥੨॥
प्रेम भगति ता का मनु लीणा पारब्रहम मनि भावै ॥२॥
prem bhagat taa kaa man leenaa paarabraham man bhaavai ||2||
उस मनुष्य का मन परमात्मा की प्यार भरी भक्ति में मस्त हो जाता है।वह मनुष्य परमात्मा को (भी) प्यारा लगने लगता है। 2।
ਆਠ ਪਹਰ ਹਰਿ ਕਾ ਜਸੁ ਰਵਣਾ ਬਿਖੈ ਠਗਉਰੀ ਲਾਥੀ ॥
आठ पहर हरि का जसु रवणा बिखै ठगउरी लाथी ॥
aaTh pahar har kaa jas ravanaa bikhai Thagauree laathee ||
हे भाई ! आठों पहर (हर समय) परमात्मा की सिफत सालाह करने से विकारों की ठॅगबूटी का असर खत्म हो जाता है
ਸੰਗਿ ਮਿਲਾਇ ਲੀਆ ਮੇਰੈ ਕਰਤੈ ਸੰਤ ਸਾਧ ਭਏ ਸਾਥੀ ॥੩॥
संगि मिलाइ लीआ मेरै करतै संत साध भए साथी ॥३॥
sa(n)g milai leeaa merai karatai sa(n)t saadh bhe saathee ||3||
(जिस मनुष्य ने सिफत सालाह में मन जोड़ा) ईश्वर ने (उसको) अपने साथ मिला लिया। संत जन उसके संगी-साथी बन गए। 3।
ਕਰੁ ਗਹਿ ਲੀਨੇ ਸਰਬਸੁ ਦੀਨੇ ਆਪਹਿ ਆਪੁ ਮਿਲਾਇਆ ॥
करु गहि लीने सरबसु दीने आपहि आपु मिलाइआ ॥
kar geh leene sarabas dheene aapeh aap milaiaa ||
(हे भाई ! गुरू की शरण पड़ कर जिस भी मनुष्य ने प्रभू-चरणों की आराधना की) प्रभू ने उसका हाथ पकड़ के उसको सब कुछ बख्श दिया।प्रभू ने उसको अपना आप ही मिला दिया।
ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸਰਬ ਥੋਕ ਪੂਰਨ ਪੂਰਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪਾਇਆ ॥੪॥੧੫॥੭੯॥
कहु नानक सरब थोक पूरन पूरा सतिगुरु पाइआ ॥४॥१५॥७९॥
kahu naanak sarab thok pooran pooraa satigur paiaa ||4||15||79||
हे नानक ! कह–जिस मनुष्य को पूरा गुरू मिल गया।उसके सारे काम सफल हो गए। 4। 15। 79।