ਮਃ ੧ ॥
mahalaa pehilaa ||
First Mehla:
ਭੰਡਿ ਜੰਮੀਐ ਭੰਡਿ ਨਿੰਮੀਐ ਭੰਡਿ ਮੰਗਣੁ ਵੀਆਹੁ ॥
bha(n)dd ja(n)meeaai bha(n)dd ni(n)meeaai bha(n)dd ma(n)gan veeaahu ||
From woman, man is born; within woman, man is conceived; to woman he is engaged and married.
ਭੰਡਹੁ ਹੋਵੈ ਦੋਸਤੀ ਭੰਡਹੁ ਚਲੈ ਰਾਹੁ ॥
bha(n)ddahu hovai dhosatee bha(n)ddahu chalai raahu ||
Woman becomes his friend; through woman, the future generations come.
ਭੰਡੁ ਮੁਆ ਭੰਡੁ ਭਾਲੀਐ ਭੰਡਿ ਹੋਵੈ ਬੰਧਾਨੁ ॥
bha(n)dd muaa bha(n)dd bhaaleeaai bha(n)dd hovai ba(n)dhaan ||
When his woman dies, he seeks another woman; to woman he is bound.
ਸੋ ਕਿਉ ਮੰਦਾ ਆਖੀਐ ਜਿਤੁ ਜੰਮਹਿ ਰਾਜਾਨ ॥
so kiau ma(n)dhaa aakheeaai jit ja(n)meh raajaan ||
So why call her bad? From her, kings are born.
ਭੰਡਹੁ ਹੀ ਭੰਡੁ ਊਪਜੈ ਭੰਡੈ ਬਾਝੁ ਨ ਕੋਇ ॥
bha(n)ddahu hee bha(n)dd uoopajai bha(n)ddai baajh na koi ||
From woman, woman is born; without woman, there would be no one at all.
ਨਾਨਕ ਭੰਡੈ ਬਾਹਰਾ ਏਕੋ ਸਚਾ ਸੋਇ ॥
naanak bha(n)ddai baaharaa eko sachaa soi ||
O Nanak, only the True Lord is without a woman.
ਜਿਤੁ ਮੁਖਿ ਸਦਾ ਸਾਲਾਹੀਐ ਭਾਗਾ ਰਤੀ ਚਾਰਿ ॥
jit mukh sadhaa saalaaheeaai bhaagaa ratee chaar ||
That mouth which praises the Lord continually is blessed and beautiful.
ਨਾਨਕ ਤੇ ਮੁਖ ਊਜਲੇ ਤਿਤੁ ਸਚੈ ਦਰਬਾਰਿ ॥੨॥
naanak te mukh uoojale tit sachai dharabaar ||2||
O Nanak, those faces shall be radiant in the Court of the True Lord. ||2||